...Telefoon. Het is Martin. "Ik heb het rapport uit Leiden binnen" meldt hij. "Heb je morgenochtend tijd?" Ze heeft hem blijkbaar verteld dat vrijdag haar vrije dag is en hij heeft dat onthouden. Ze spreken om elf uur af in een café schuin tegenover het station. Zijn stem klinkt zakelijk en die van haar ook. Ze heeft de afgelopen zes weken niets meer van hem gehoord en begrijpt donders goed waarom dat is. Getrouwd en integer, kan niet missen...
...In een roes van weldadige loomheid wandelt hij over de begraafplaats bij de Porta San Paulo. Deze plek buiten de stadsmuren, aan de voet van de piramide van Caius Cestus, is zeker niet somber. De zerken en de overwoekerde resten van de Romeinse Aureliaanse muur vormen een volmaakte eenheid met de omringende natuur, tegen het decor van de de eeuwige stad...
 
...Een luid geschetter klinkt uit de tuin. Twee eksters ruziën om de voederplank. Even later zijn ze verdwenen en doet een roodborstje zich tegoed aan het universeelvoer...

... Dan gaat de deur van de state open en daalt Eduard traag de stenen treden af. Zijn ogen, kouder dan ooit tevoren, strak op haar gericht. Om zijn mond een vage glimlach. Hij was haar eerder genaderd met deze uitdrukking op zijn gezicht. Die avond, lang geleden. Hoewel ze zich vanaf het eerste moment ongemakkelijk voelde in zijn nabijheid, had ze zijn glimlach opgevat als vriendelijkheid. Een tel van verlichting, gevolgd door duizenden van afschuw...

  
   
...Het is een rustige novemberdag met weinig wind en er schijnt een waterig zonnetje. Ze laveert tussen de reclameborden en krantenrekken door. Het internetcafé is ook deze maandagmiddag alweer druk bezocht, aan de vele fietsen te zien die tegen de gevel zijn gekwakt. Zoals altijd moet ze zichzelf er ook nu weer aan herinneren rustig te lopen. Haar natuurlijke tempo is vlot, lekker opschieten. Maar bij pauze hoort slenteren. Zeker op zo'n mooie najaarsdag...

HOME